Fransa’nın Lourdes şehrinde, laiklerle kilise temsilcileri arasında yapılan ‘’İncil, kilise adına siyasete el atmalı mı’’ tartışması ülkemizde yapılsaydı, şüphesiz başlıkta olduğu gibi yansırdı medya organlarına. 28 Şubat’ta, askerlerden brifing alan yargı mensuplarına benzer bir savcı da çıkıp  ‘’laikliğe aykırı manşet’’ diye soruşturma veya soruşturmalar açmazdı herhalde. Çünkü Fransa’da da, büyük gazetelerin manşetlerine taşınan bu tartışmada kilise taraftarlarından hiç biri hakkında işgüzarlık yaparak’’ laikliğe aykırı’’ mottosuyla soruşturma açan bir savcı haberine rastlamadık.

Laikler;’’kapitalistleri takdis eden kilise, onunla savaşan işçi sınıfı arasında nasıl bir hukuk gözetecek?’’ sorusundan sonra  ‘’Marksizm’in adalet anlayışı karşısında tarafsız kalması Hristiyanlığın mağlubiyeti anlamına gelmez mi?’’ diyerek devam ederler ve laikliği tahtından indirecek şu soruyu sorarlar. ‘’ İncil’in adalet emrini uygulamak için bir mücadele verilecek olursa, politikaya girilmiş olmaz mı?’’ Nitekim Papa 11.Paul ‘’bu asırda medeniyet, iyilik, merhamet ve adalet politikadan başka bir şey değildir’’ sözüyle İncil’in siyasete el atmasının zorunluluğuna yaptığı vurguyla bizim endişemizi haklı çıkarmıyor mu gibi tezler kullandılar.

Kilise ; ‘’Doktrinle gelecek her davaya kendi doktriniyle cevap verebilecek güçtedir’ ’diyerek karşılık verdi eleştirilere ve Kardinal Danyelû ‘’iman ve politikanın birbiriyle bağlantısı ve sarmaş dolaş münasebeti tarih kadar eskidir. Hristiyanlık bu kopmaz bağın zaferini yaşadığı kadar çilesini de çekmiştir’’ diyerek noktayı koydu.

Buraya nerden ve neden geldik? Hemen söyleyelim.               

Eski CHP’li ve şimdilerde cami şadırvanlarında abdest alan resimleriyle gündem olan Yeni Parti Genel Başkanı Özgür Özel’in ideolojisi için geldik. Sözü gevelemeden, yukarıdaki bahsettiğimiz tartışmadan  ödünç alıp soralım. Özgür Özel’in bu davranışıyla ’’Kur’an, cami adına siyasete el atamaz deme şansı kaldı mı? ‘’ Ya da böyle bir inkâr hakkı var mı şimdi? Elbette yok. İyi ama Özel’in zaman zaman laiklik adına yaptığı konuşmalarda İslam çemberinden çıkan düşüncelerine de rastlıyoruz. İslam, sarkaç gibi imanla inkâr arasında gidip gelen bir cevher değildir.  

Makam ve ona bağlı olarak hükmetme hırsıyla camiyi kullanarak hem ahlaki hem de (ağızlarından düşürmedikleri) laik yasalar açısından sert bir anafora girdiğinin bile farkında olmayan zavallı birinin parti genel başkanı olmasını yadırgamamızdan daha doğal ne olabilir?

Özel’in, mizansen veya otantik olsun fark etmez; bu görsel yayın laikliği, Hz. Ömer’in helva putuna beziyor. Nasıl mı? İmanından asla şüphe etmediğimiz ve dindar kimliğiyle gurur duyduğunu her ortamda dile getiren Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı eleştirirken helva gibi tatlı(!) olan laikliği,’’ Kur’an adına siyasete de el atma hakkı olan cami’’ önünde yemeye başlıyor. Trajikomik olansa, dolaylı dolaysız İslam’ı  çağrıştıran bir kavram gündeme gelince ‘’Türkiye laiktir laik kalacak’’ sloganıyla sokaklarda höyküren çemişlerden hiç ses çıkmıyor olması.

Demek ki laiklik putunu, samimiyetsiz de olsanız;  cami önünde yemenin bir sakıncası yokmuş ama biz almayalım bu helvamsı laikliğinizi. Çünkü din önce ‘’kalben inanıyor musun’’ diye soruyor bize. Biz de kalubela da ‘’evet’’ dedik ve o sözümüzün ölümüne kadar arkasındayız. Neymiş öyleyse, din ve siyaset bağlantısı (samimiyetsiz olsanız bile) Kardinal Danyelû’nün tanımıyla ‘’tarih kadar eskidir.’’Selamlar.